Ik ben in mijn leven diverse momenten tegengekomen waarin ik me afvroeg „ Wil ik zo doorgaan?”

Dan vroegen de omstandigheden mij om naar binnen te kijken en te zien of dit mijn weg was.

Wat ontbrak er dan op zo’n moment? ‘

‘t Gevoel van „ geluk”.
Een gevoel van „ zo is het goed!”
Een gevoel van diepe vrede, met wat er op dat moment was.
Nu zul je wellicht denken „ daar is niets nieuws onder de zon! Dat ken ik ook.

Daar moet je mee leren leven, want het leven is nu eenmaal „ vallen en opstaan!”

Toch hebben mijn toen gemaakte keuzen mij een nieuwe weg getoond. Een weg uit het vertrouwde ‘ slachtofferschap’ naar een andere beleving. Een weg waarin ik een bewuste keuze maakte om de dingen anders te gaan doen, anders te gaan zien, en tenslotte anders te gaan beleven.

De door mij doorgemaakte situaties die ik als zeer onaangenaam ervoer kregen daardoor een nieuwe inhoud. Ze werden wegwijzers. Wegwijzers die mij kansen gaven mijn leven een nieuwe inhoud te geven. Vrede te beleven, zonder dat ik daarvoor pillen nodig zou hebben.

Een weg via het lichaam en via de gedachten, die mij vaak op het verkeerde been trachten te zetten, naar een vrede die blijvend is. Die ook voor jou, als lezer van dit stukje, beschikbaar is. Als je daarvoor open wilt staan.

Graag wil ik op de avond die ik ter beschikking krijg mijn ervaringen met jullie delen en jullie eigen vragen beantwoorden.

Twee hulpmiddelen stonden mij ter beschikking:
mijn gevoel en mijn verstand.

Ik kwam in contact met de Cursus in Wonderen. Ik las erin en wist, voelde “ dit is waarheid” Ik ben aan het oefenen geslagen en ervaar de diepere werkelijkheid achter de ervaringen in het Hier en Nu. Wij zijn allemaal op weg naar de onvoorwaardelijke Liefde.

Is dat niet prachtig!? Wij blijken niet van elkaar gescheiden te zijn, maar allemaal Een.